2 comments on “ένα φετίχ: το «ζευγάρι»

  1. «Προοδευτικότητα
    Κατά τη διάρκεια της συζήτησης που έχει ξεκινήσει στην Επιτροπή της Βουλής για το νομοσχέδιο σχετικά με την αναδοχή και την υιοθεσία, ξεχώρισαν τα εξής «καινοτόμα» λόγια της Θεανώς Φωτίου, στην τοποθέτησή της σχετικά με τη διαδικασία που προτείνεται στο νομοσχέδιο: «Ο υποψήφιος γονιός βρίσκει ένα παιδί, το εντοπίζει σε ιδιωτικό ίδρυμα, σε εκκλησιαστικό ίδρυμα, σε δημόσιο ίδρυμα και λέει, θέλω αυτό το παιδί». Δηλαδή, τα υποψήφια για αναδοχή ζευγάρια θα επιλέγουν το παιδί που επιθυμούν, λες και επιλέγουν «προϊόν» στο σούπερ μάρκετ! Πραγματικά μνημείο «προοδευτικότητας» από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Η αντίληψη του ΚΚΕ για την παιδική προστασία έχει αφετηρία τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες του παιδιού και όχι την εκπλήρωση με κάθε τρόπο της επιθυμίας ενός ενήλικου ή ενός ζευγαριού να αποκτήσει παιδί. Που σημαίνει ότι πρέπει να είναι υπόθεση της κοινωνίας μέσω του κράτους να εξασφαλίσει τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές συνθήκες για την όσο το δυνατόν πιο ομαλή ψυχοσωματική – κοινωνική ανάπτυξη όλων των παιδιών. Ιδιαίτερα αφορά τις περιπτώσεις παιδιών που για διάφορους λόγους – οικονομικούς, κοινωνικούς κ.ά. – έχουν στερηθεί τη φροντίδα της φυσικής οικογένειας ή των φυσικών γονιών. Σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται επιστημονική – κοινωνική στήριξη και έρευνα. Αυτές είναι οι κύριες πλευρές στο ζήτημα της παιδικής προστασίας, της υιοθεσίας και της αναδοχής, και όχι η νομική κατοχύρωση του δικαιώματος ενός ατόμου ή ενός ζευγαριού για τη δυνατότητα αναδοχής ή υιοθεσίας, όπως είναι προσανατολισμένο το νομοσχέδιο της κυβέρνησης.»

    https://www.rizospastis.gr/story.do?id=9813903

  2. Επίσης, απάντησε – άκουσα στις ειδήσεις – η κ. Φωτίου στους βουλευτές του κόμματός της που ανησυχούν για τυχόν «ανακολουθία» του ΣΥΡΙΖΑ (!), ότι ο αποκλεισμός (από το «δικαίωμα αναδοχής») των ομόφυλων ζευγαριών που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης θα σημάνει αυτόματα και τον αποκλεισμό των ετερόφυλων ζευγαριών που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης. Τίθεται «ζήτημα ισονομίας», σχολίασε η εκφωνήτρια.

    Ώστε, λοιπόν, η αφετηρία του όλου ζητήματος δεν βρίσκεται στις ανάγκες των παιδιών, αλλά στην θεωρητική κατασκευή περί «ισονομίας» μεταξύ των υποψήφιων «ανάδοχων ζευγαριών», και «πρέπει» οι ανάγκες των παιδιών να στριμωχτούν και να διαστραφούν εντός αυτής της θεωρητικής κατασκευής και στο όνομα αυτής της θεωρητικής κατασκευής. «Πρέπει» οι ανάγκες των παιδιών να έρθουν και να χωρέσουν στα μέτρα στα οποία είναι ραμμένο το κοστούμι αυτής της θεωρητικής κατασκευής, το οποίο κοστούμι και είναι ραμμένο ερήμην αυτών των αναγκών και των πραγματικών τους διαστάσεων.

    Όσο για την ίδια τη θεωρητική κατασκευή καθαυτή, δεν είναι εν προκειμένω παρά ένα λογικό κατασκεύασμα, λογικό διάστρεμμα για να ακριβολογούμε, αποσπασμένο από κάθε εκτίμηση της πραγματικότητας πάνω στην οποία προορίζεται να εγκατασταθεί. Με την ίδια «λογική» π.χ. θα έπρεπε, για λόγους «ισονομίας» μεταξύ των φύλων, να θεσμοθετηθεί και ανδρικό δικαίωμα στην άδεια τοκετού. (Παρότι στην πραγματικότητα η ίδια αυτή θεωρητική κατασκευή προετοιμάζει για λόγους «ισονομίας» την κατάργηση του γυναικείου δικαιώματος, όπως π.χ. για λόγους «ισονομίας» εξισώθηκαν και τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης των γυναικών με αυτά των ανδρών, προς τα πάνω εννοείται…).

    Και τι γίνεται, μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, με την ισονομία μεταξύ των παιδιών, όταν για λόγους «ισονομίας των ζευγαριών» αυτά θα «κληρώνονται» άλλοτε σε ομόφυλα κι άλλοτε σε ετερόφυλα ζευγάρια;
    Πολύ απλά, οι θεωρητικές κατασκευές οι αποσπασμένες από την πραγματικότητα είναι ανίκανες να δόσουν θεωρητική «λύση» ακόμα και στα προβλήματα που θέτει η ίδια τους η «λογική». Μοναδική «λύση» που μπορούν να δόσουν είναι να σβήνουν αυτά τα προβλήματα με απανωτές θεωρητικές αφαιρέσεις.
    Αλλά και τι είδους «λογική» είναι αυτή που, στο όνομα της νομικής εξίσωσης των «ατόμων», εξαρχής αφαιρεί από το περιεχόμενό της την πραγματικότητα της μητρότητας; Και που ακόμα και αυτήν την «αναδοχή παιδιών» δεν την αντιμετωπίζει από την οπτική γωνία ενός «πλάσματος» μητρότητας, αλλά από την οπτική γωνία ενός νομικού πλάσματος περί «ισονομίας μεταξύ ετερόφυλων και ομόφυλων ζευγαριών»;

    Κατά τα άλλα βέβαια, είναι ούτως ή άλλως αμφίβολο το κατά πόσο μια συμβολαιογραφική πράξη συμβίωσης μεταξύ δυο ατόμων, και η οποία πρώτιστα αφορά τις σχέσεις μεταξύ των δυο αυτών ατόμων, αποτελεί επαρκή λόγο ώστε τα δυο αυτά άτομα να «πάρουν» και ένα παιδί. Και εννοείται ότι καθόλου δεν εξαντλείται το όλο θέμα σε αυτή την αμφιβολία, πράγμα που κι αυτό μάλλον εκθέτει την όλη νομοθετική «βεβαιότητα» (η βεβαιότητα άλλωστε είναι χαρακτηριστικό κάθε φετιχισμού, και του νομοθετικού).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s